Αναθεματισμένο πρωινό ξύπνημα... Επειδή κάθε ημέρα σηκώνομαι 6 το πρωί για τη δουλειά, το βιολογικό μου ρολόι με «διέταξε» να απαρνηθώ το ζεστό μου στρωματάκι στις 06:30! Βάζω τις φορμούλες μου και βγαίνω από το ξενοδοχείο έτοιμος για κυνήγι. Καλά, καλά δεν είχε ξημερώσει και μπροστά από το Tagli απλωνόταν όλη η πεδιάδα στο Λιβάδι. Εκεί όπου πριν μια δεκαετία δεν υπήρχε τίποτα, σήμερα είναι όλα χτισμένα. Απορώ, ρε παιδάκι μου, πώς ο κόσμος πάει και χτίζει εκεί που παλιά ήταν λίμνη. Για να φανταστείτε, εγώ έχω φωτογραφία από το πρώτο Αράχωβα Magazine, όπου στην περιοχή της πεδιάδας έκανες κανό. Δεν σας κάνω πλάκα. Όντως, ο Ηρακλής ο Μήλας είχε αποδείξει τότε ότι στο Λιβάδι υπάρχει λίμνη. Ε, λοιπόν, επειδή υπήρχαν και ιδιοκτησίες ξέχασαν το τοπίο και χτίζουν εκεί όπου, θυμηθείτε το, θα ξαναέχει νερά και τότε θα ζητούν αποζημιώσεις για καταστροφή. Αθάνατε Έλληνα· και κάφρος και αποζημιωμένος.

Με αυτά και με άλλα, το πρωινό άνοιξε. Συμπαθητικό, καλοπαρουσιασμένο, αλλά θέλει ακόμα πολύ προσπάθεια για να φτάσει την ποιότητα κατασκευής και τη γενικότερη πολυτέλεια του ξενοδοχείου. Θα έλεγα ότι είναι μια σκάλα κατώτερο από αυτό που περίμενα.

Σάββατο στην Αράχωβα, λοιπόν, και αρχίζω τις γυροβολιές. Πρώτη στάση το Bonjour. Φοβερός χυμός ανάμεικτος με €4,50 -value for money ασυζητητί. Στα συν του Bonjour να προσθέσω ότι έχει και την καλύτερη μπαγκέτα της περιοχής. Το αρνητικό είναι ότι κάθεσαι στην πλατεία και περνούν από μπροστά σου όλοι οι πικραμένοι της γης∙ πρώην πρεζάκια, κωφάλαλοι, μικροπωλητές με DVD, γυφτάκια -μόνο ο Κουασιμόδος δεν μας επισκέφθηκε, για να δέσει το γλυκό.

Επειδή, όταν ξυπνάς πολύ πρωί, σε πιάνει μια λιγούρα, εκεί γύρω στο μεσημεράκι κάνω μια στάση δίπλα από την πηγή, στον Οίστρο. Τούλα, η «θεά του κεφτέ» στην Αράχωβα. Καπνιστό τυρί και τσίπουρο. Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος, για να είναι χαλαρός;

Εκεί όπου καθόμουν, να σου κι η νέα δημοτική αρχή της πόλης διά αντιπροσώπου, ο αγαπημένος μου κος Κομνάς, σύμβουλος πλέον του νέου μεγάλου δήμου που έφτιαξαν με βάση την Αράχωβα. «Αντε», του λέω, «να μαζευτούνε τίποτα σοβαροί να κάνουν κάτι για το χωριό, διότι οι προηγούμενοι ούτε ένα site στα αγγλικά δεν αξιώθηκαν να φτιάξουν». Κουνούσε ο άνθρωπος το κεφάλι του, τι να πει άλλωστε. «Εγώ», του λέω, «είμαι διατεθειμένος να σας παραχωρήσω όλο το φωτογραφικό υλικό του περιοδικού εντελώς δωρεάν, έτσι ώστε να στήσετε ένα site στο internet που να διαφημίζει την Αράχωβα και τους Δελφούς στα πέρατα της γης». Με λίγα λόγια, του διέθεσα τη γνώση μου, έτσι ώστε οι εμπειρίες 10 διαφορετικών ανθρώπων να μπορέσουν να κάνουν την αρχή σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της χώρας. Μου λέει ο Κομνάς: «Αυτά που λες, τα υπογράφεις;» Ορίστε, λοιπόν, κύριε Κομνά, τα υπογράφω και τα λέω και δημοσίως. Όλη μου η εμπειρία κι όλη η περιουσία του φωτογραφικού αρχείου και των κειμένων της εταιρείας μας προσφέρεται αφιλοκερδώς στο δήμο της Αράχωβας, αρκεί να παραχθεί κάτι καλό.

Στενοχωρήθηκα με τον Γκεναράλη που έκλεισε, καθώς είχε δωμάτια με γούστο και άποψη, αλλά από όσο μαθαίνω ο ίδιος είναι μια χαρά. Πάλι καλά. Η κρίση δεν διαλύει εντελώς αξιόλογους ανθρώπους. Φίλε Γκεναράλη, ξεκίνα από την αρχή.

Μεσημέρι και πάω στο «νυφοπάζαρο» του κεντρικού δρόμου, απλώς για να χαζέψω στην περαντζάδα. Παιδιά, πολύς κόσμος στο χωριό αλλά δυστυχώς «βήτα»! Μια χαρά άνθρωποι, αλλά με μηδαμινή αγοραστική δύναμη. Άντε καμιά χυλοπίτα, άντε λίγο τραχανά και αυτά με παζάρι.

Τρεις το μεσημέρι πιάνω πόστο στην ταβέρνα του Δασαργύρη. Εκεί θα δοκιμάσετε οπωσδήποτε μαυρομάτικα σούπα με χόρτα και το πιο νόστιμο κοντοσούβλι που έχετε φάει ποτέ. Ποιος Master Chef και ποια Μανωλίδου. Αν παραγγείλετε τη σούπα που σας είπα, θα με θυμηθείτε.

Ρίχνω κάτι ξεγυρισμένους ύπνους και σηκώνομαι φρεσκαδούρα κατά τις 20:00. Στις 21:00 είμαι στο Gospel, για να ακούσω μουσική που γουστάρω και στις 00:00 μπαίνω στην Ακουαρέλα για τις τελευταίες εικόνες βραδινής ζωής στην Αράχωβα. Λοιπόν, στο τελευταίο αυτό μαγαζί προτείνω ανεπιφύλακτα τα cocktails από την πληθωρική barwoman, που είναι το πιο ευχάριστο παιδί που συνάντησα αυτές τις δύο μέρες στην Αράχωβα. Στην Ακουαρέλα απλώς προσέξτε φέτος, γιατί παίζει σχετικά αυστηρή πόρτα και τα πράγματα έχουν ζορίσει. Εντάξει, δεν λέω, δεν είναι καλό να πηγαίνεις κάπου και να είναι «ΚΨΜ». Γενικά με αυτή την πολιτική αυτή συμφωνώ, αρκεί να μην εφαρμόζεται μόνο το Σάββατο.

Ο ιδιοκτήτης της Ακουαρέλα, με τον οποίο τα είπαμε λιγάκι εκεί, περιμένει κι αυτός τη φάπα της κρίσης. Του λέω: «Αδελφέ μου, οι πλούσιοι θα είναι πάντα πλούσιοι. Αλί και τρισαλί στον κόσμο της μεσαίας τάξης». Μόλις λοιπόν το λέω αυτό, αρχίζει και μου περιγράφει μια ιστορία με έναν τύπο που ζητούσε μια σαμπάνια, της οποίας μόνο η αγορά του μπουκαλιού κόστιζε €1.600. Δεν σας λέω λεπτομέρειες, γιατί σέβομαι την εκμυστήρευση του ανθρώπου. Αλλά ρε παιδιά, η εταιρεία του τύπου με αυτή τη σαμπάνια κινδυνεύει με χρεοκοπία και μπορεί να υπαχθεί και στο άρθρο 99. Πώς, ρε παιδί μου, κοιμούνται αυτοί οι τύποι; Πώς γίνεται να χρωστούν σε όποιον μιλάει ελληνικά και να μου θέλουν και τέτοιες χλιδές; Έπιναν και στο χωριό τους σαμπάνιες μαζί με τη φασολάδα;

Έκλεισα τη βραδιά μου με σουβλάκι από τον Λόη. ΟΚ, δεν «υπάρχει». Το καλύτερο καλαμάκι και το πιο γρήγορο χέρι. Για να φάω κι εγώ και να πάω στον Λόη, χρησιμοποίησα ως άλλοθι το ότι το είχα υποσχεθεί στο γιο μου, τον Κριστιάν. «Κάτσε καλά», του είπα, «μην γκρινιάζεις και θα φάμε και σουβλάκια μετά». Το κόλπο έπιασε.

Τώρα θα μου πείτε όσοι διαβάζετε: «καλά ρε Δούση, δύο μέρες στην Αράχωβα μαμ, κακά και νάνι ήσουν;» Και τι θέλετε να κάνω, ρε; Να πάρω τα άγρια βουνά και να αρχίζω να το παίζω λυκόπουλο; Όταν ο άνθρωπος φεύγει από το πήξιμο της πόλης, θέλει να μπορεί να απολαύσει 10 στιγμές με ποιότητα σαν να είναι στο σπίτι του. Καλό φαγητό, καλό ύπνο, ωραίες παρέες, χαλαρές συζητήσεις και πάλι από την αρχή. Όταν θα ξαναπάω στην Αράχωβα, σας υπόσχομαι ιππασία, ορειβασία, πεζοπορία και όλα τα κουραστικά, που κι αυτά όμως έχουν τη γλύκα τους. Όχι, τις πλαγιές δεν τις κατεβαίνω με σλάλομ. Τα κυβικά μου δεν μου επιτρέπουν μαγκιές με σκι και snowboard. Σκέφτομαι πως αν σπάσω κανένα πόδι, ποιος θα τρέχει στη δουλειά μετά; Αυτά είναι για τους πιο fit.

Λοιπόν, κλείνοντας, για να μην έχουμε τίποτα παρεξηγήσεις και αρχίζουν να με βρίζουν εκεί στο χωριό, θα σας προτείνω και κάποια άλλα μέρη που δεν πρόλαβα μεν να πάω, τα έχω τιμήσει δεόντως δε την προηγούμενη χρονιά. Σατυρικόν στην Πλατεία Λάκκας, Mast για σνακ, καφεδάκι. Χαμός αργά το βράδυ και εγώ το θεωρώ το αντίπαλο δέος του Εμπορικού. Ο ανταγωνισμός πάντα κάνει καλό. Tavola∙ ιταλική κουζίνα στον πεζόδρομο και ο Λουκάς θα σας φτιάξει ριζότο με μέντα, που ανασταίνει και νεκρούς. Υάμπεια∙ άλλη ιστορία για πασάδες στην Αράχωβα. Μαξιλάρες, θέα στην πλατεία και εξαιρετικό ψαρονέφρι με μουστάρδα. Το έχω δοκιμάσει και το θεωρώ κορυφαίο. Αγνάντιο∙ όπως το λέει και η λέξη: ταβέρνα -που θα βρείτε μετά τη γέφυρα- με φοβερή θέα. Πάρτε χωριάτικο κόκορα αλανιάρη. Αρχοντικό∙ ταβέρνα με έμφαση στα μαγειρευτά, με σπεσιαλιτέ το αρνάκι το λεμονάτο και ροζέ κρασάκι παραγωγής του ιδιοκτήτη Δημήτρη. Καπλάνης∙ τι να πει κανείς για τον «άρχοντα» της Αράχωβας, στα Πλατάνια. Παϊδάκια αξεπέραστα, λαχανοντολμάδες, φρικασέ και γαρδούμπα η απαγορευμένη. Α ρε Καπλάνη, ασπροπρόσωπο σε βγάζει η κα Στέλλα. Deja vous∙ εκεί βαράει μέχρι το πρωί. Νεαρόκοσμος και νιάτα να τα πιεις στο ποτήρι. Οι άνω των 40 μπορούν να προσέρχονται μόνο και μόνο για να θυμούνται τις δικές τους κραιπάλες. Lusso∙ για shopping, για να αποφύγετε την κρεβατομουρμούρα της γυναίκας σας και να ησυχάσετε για ένα Σαββατοκύριακο στην Αράχωβα.

Διαμονή∙ σιγά μην κάτσω να σας γράψω όλα τα ξενοδοχεία που έχω πάει στην Αράχωβα. Κάντε κι εσείς κάτι! Μπείτε στο Travelstyle.gr, τους έχουμε όλους και αναλυτικά, είναι-δεν είναι πελάτες μας.

Ένα υπέροχο διήμερο ολοκληρώνεται με την επιστροφή στην Αθήνα. Στο «πήγαινε» έκανα 2,5 ώρες, στο γύρνα 1,5. Δεν είναι κι άσχημα.