Σκωτία. Ατελείωτες εκτάσεις πρασίνου, κάστρα, παραμυθένιες πόλεις, φαντάσματα, μυθικά τέρατα, πρίγκιπες και σκοτεινά μονοπάτια. Επίσης κιλτ, μπύρες, ουίσκι, pubs, μεθυσμένες φοιτήτριες, καρό κασμιρένια υφάσματα. Αυτές ήταν οι εικόνες που έδιναν τροφή στη φαντασία μου έως τη στιγμή που έφτασα στην πρωτεύουσά της, το Εδιμβούργο.

Έως τη στιγμή, δηλαδή, που η φαντασία συνάντησε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι πως το Εδιμβούργο «ακούγεται» πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό. Χωρίς να σημαίνει ότι είχε υποτιμηθεί, πλέον θεωρείται απίστευτα in. Ιδίως οι μουσικόφιλοι, αλλά κι όσοι «ξετρυπώνουν» νέα ταλέντα, το κατατάσσουν στις προτεραιότητες της ταξιδιωτικής τους ατζέντας. Όχι μόνο χάρη στο περίφημο Φεστιβάλ (Edinburgh International Festival) μουσικής, θεάτρου, όπερας και χορού, που πραγματοποιείται εδώ κάθε Αύγουστο από το 1947, αλλά και των γενικότερων μουσικών τάσεων που έχουν αφετηρία συνήθως κάποια μπάντα της πόλης.

ΚΑΡΕ-ΚΑΡΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Τέλος, ωστόσο, με το θεωρητικό κομμάτι. Το ταξίδι μου στο Εδιμβούργο κράτησε 3 ημέρες, ενώ η πτήση μου από την Αθήνα, με ενδιάμεσο σταθμό το Heathrow στο Λονδίνο, διήρκησε συνολικά περίπου 5 ώρες (από το βρετανικό αεροδρόμιο μέχρι τον τελικό προορισμό μου έκανα μιάμιση ώρα ακριβώς). Φτάνω στον αερολιμένα (www.edinburghairport.com), λοιπόν, και το πρώτο ερώτημα είναι: Πώς με συμφέρει να μεταφερθώ στο ξενοδοχείο μου; Η απάντηση είναι με ταξί. Αλλά, πρόσεξε, υπάρχει μια συγκεκριμένη αλυσίδα ταξί της πόλης, η Edinburgh Taxis Ref. (tel. +44 131 2091830), η οποία χρεώνει 30% λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη. Στο αεροδρόμιο, μάλιστα, διαθέτει ένα μεγάλο κίτρινο stand, δίπλα ακριβώς στα Costa Cafes και την British Airways. Απευθυνόμενος εκεί, αν δεν έχεις καλέσει νωρίτερα να κάνεις κράτηση, το προσωπικό θα σου βρει άμεσα κάποιο ελεύθερο ταξί.

ΒΑΣΗ ΜΟΥ, Η ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ GEORGE STR.

…και συγκεκριμένα το George Hotel. Μένω, δηλαδή, στο όριο της Νέας και της Παλιάς Πόλης, ιδανικό location για τις εξορμήσεις μου. Για να φτάσω μέχρι εδώ από το αεροδρόμιο χρειάστηκα περίπου 20-30΄, ενώ το ταξί μού κόστισε 14 λίρες (€16,50). Το ξενοδοχείο είναι προσεγμένο, το προσωπικό ευγενέστατο (όλα τα αγόρια εδώ φορούν πράσινο καρό κιλτ), το μονόκλινο δωμάτιο καθαρό, περιποιημένο, αλλά αρκετά μικρό –ευτυχώς, όχι σε σημείο που να γίνεται ασφυκτικό. Το πρωινό είναι πληρέστατο και θα σου πρότεινα, αν επιλέξεις το συγκεκριμένο κατάλυμα, να προκρίνεις την τιμή που το συμπεριλαμβάνει (το δίκλινο στοιχίζει €140 με πρωινό). Το μόνο που δεν «ακουμπάω» είναι τα διαφόρων ειδών γεμιστά τοπικά λουκάνικα, που πραγματικά νομίζω ότι ακόμη και τα πιο ανθεκτικά στομάχια αυτής της ζωής θα δυσκολεύονταν να χωνέψουν.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΤΑ…

Αφιερώνω το πρώτο μου βράδυ σε μια αναγνωριστική βόλτα προσανατολισμού. Παράλληλες της George Street –προς την πλευρά του Κάστρου– είναι οι Rose Str. και Princes Str. H πρώτη είναι γεμάτη εστιατόρια και pubs, ενώ η δεύτερη αποτελεί μια από τις βασικότερες εμπορικές οδούς. Περπατάς, λοιπόν, χαζεύοντας μια τα εντυπωσιακά κτήρια, μια τις βιτρίνες, μια τον κόσμο. Τυχαία πέφτω πάνω στο Urban Outfitters (www. urbanoutfitters.co.uk), στον αριθμό 124 της Princes Str., και, χωρίς να αντισταθώ στην απόλυτα vintage βιτρίνα του, μπαίνω μέσα. Αν είσαι fan του vintage style, πραγματικά εδώ θα «κολλήσεις» για ώρες. Το 3 επιπέδων κατάστημα έχει από μοναδικά ρούχα, παπούτσια κι αξεσουάρ, μέχρι συλλεκτικά λευκώματα, διακοσμητικά είδη και βιβλία, όλα ψαγμένα και με άποψη. Λίγο πιο κάτω, στην απέναντι πλευρά της πόλης, βρίσκεται η National Gallery of Scotland, που φιλοξενεί 3 αυθεντικά έργα από την πρώιμη καλλιτεχνική περίοδο του Vermeer (δεν υπάρχει πουθενά αλλού αυτό). Μόνο και μόνο γι’ αυτούς τους 3 πίνακες αξίζει πραγματικά να πάει κανείς, μιας κι η εμπειρία είναι συγκλονιστική. Σε αυτή την πόλη όλα τα μουσεία είναι δωρεάν, αν εξαιρέσει κανείς το Κάστρο, που κοστίζει €13 (καθημερινά 09:00-17:30). Στην πλατεία που βρίσκεται η Εθνική Πινακοθήκη βλέπω ένα ομοίωμα της πόλης, το παρατηρώ και πραγματικά το σχήμα του είναι σαν… ψαριού. Αμέσως την προσοχή μου τραβούν οι κήποι της Princes Str. στο αριστερό μου χέρι αλλά και οι γέφυρες. Τα τρένα περνούν –εδώ βρίσκεται κι ο σιδηροδρομικός σταθμός– και δίνουν ρυθμό στη βόλτα των ματιών μου για το τι συνδέεται με τι. Σου προτείνω να σταθείς ακριβώς στο σημείο της πλατείας που χαζεύει τις γέφυρες και να τους αφιερώσεις το χρόνο που τους αξίζει. Μόνο έτσι θα νιώσεις αυτή την πόλη, κάπως έτσι θα αντιληφθείς τη σχέση του παλιού με το καινούριο, του παραμυθένιου με το ρεαλιστικό, του σκοτεινού με το ξε κάθαρα όμορφο. Τίποτα δεν συνδέεται τυχαία εδώ… Η ώρα έχει περάσει, παίρνω το δρόμο της επιστροφής, ενώ για το δείπνο μου προτιμώ το Mussel Inn (www. mussel-inn.com) στη Rose Str., που πραγματικά έχει τα καλύτερα θαλασσινά της πόλης!

ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ

Την επόμενη μέρα ξυπνάω νωρίς και, αφού διασχίζω τις Rose & Princes Str., ανηφορίζω προς την Παλιά Πόλη (στο σημείο Mount, κάνε δεξιά στην ανηφόρα για να γλιτώσεις χρόνο). Βασικός δρόμος της ο Royal Mile –ή αλλιώς High Str. (όλοι οι χάρτες αναφέρουν τον δεύτερο όρο)–, γεμάτος τουριστικά μαγαζιά, pub, cafes, εστιατόρια, πλανόδιους καλλιτέχνες δρόμου. Εδώ, κοντά στην είσοδο του Κάστρου (στην αρχή του δρόμου), βρίσκεται το The Scotch Whisky Experience, όπου κάνω στάση κι απολαμβάνω ξενάγηση σχεδόν μίας ώρας στην ιστορία του περίφημου σκωτσέζικου ουίσκι, μαζί με… γευστικές δοκιμές, φυσικά! Το Gold εισιτήριο κοστίζει περίπου 21 λίρες (€24) –έναντι 12 λιρών (€14) που κοστίζει το απλό– και σου το προτείνω αν θες μετά το τέλος της τυπικής γευσιγνωσίας να επιλέξεις θεματικές πεντάδες διαφόρων τύπων ουίσκι, για να συνεχίσεις τη γαστρονομική σου περιπλάνηση και στο bar. Για το Κάστρο θεωρώ πως δεν χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω από το ότι απλώς επιβάλλεται να το περπατήσεις, χωρίς να αφήσεις κανέναν χώρο του «έξω» από το πρόγραμμά σου. Η πληροφορία που μαθαίνω είναι πως κάθε μέρα στη 01:00 ένα κανόνι δίνει το ηχηρό «παρών», έθιμο που ακολουθείται πιστά εδώ και εκατοντάδες χρόνια ως ένδειξη της ώρας στα καράβια που έχουν αράξει στο λιμάνι, το Leith. Στο τέλος της Royal Mile συναντάω το Κοινοβούλιο και την Prince Gallery. Δεν χάνω την ευκαιρία να επισκεφθώ το gift shop της τελευταίας, το οποίο έχει πραγματικά μοναδικά δωράκια-ενθύμια, ενώ το cafe της φημίζεται για τα τοπικά μπισκοτάκια βουτύρου του και το shortbread του (τοπικό γλυκό). Στην Πλατεία του Καθεδρικού Ναού, στο δρόμο υπάρχει μια καρδιά. «Μην περάσεις από πάνω, είναι γρουσουζιά», μου λέει η Johanna, η ξεναγός μου, «μάλιστα αν έρθεις μέχρι εδώ, πρέπει να φτύσεις μέσα για να βρεις τον έρωτα της ζωής σου…». Παρακάτω, στην Εκκλησία της Βασίλισσας, μου αφηγείται ρομαντικές ιστορίες για τον ποιητή Robert Burns, που έχει ταφεί στο χώρο, για την «αιώνια» αλληλογραφία του με μια θαυμάστρια που δεν γνώρισε ποτέ αλλά θάφτηκε δίπλα του, για βασιλιάδες και πρίγκιπες... …Σε ρομαντικά σκοτεινό mood, μπλέκομαι στα κάθετα υπόγεια δρομάκια της High Str., που αποκαλύπτουν έναν άλλο κόσμο μυστηριώδη (εδώ σε φέρνουν και τα γνωστά Ghost Tours). Παρασέρνομαι από το ρυθμό του «Yesterday» που ακούγεται στο δρόμο, τα μάτια μου προσπαθούν να χωρέσουν όλη αυτή την ομορφιά. Δεν παραλείπω να αξιολογήσω το καινούριο Missoni Hotel, κοντά στο Εθνικό Μουσείο και στο Φεστιβάλ Θεάτρου (λειτουργεί σχεδόν 2 χρόνια), και συγκεκριμένα το –διάσημο για τα cocktails του– bar. Εδώ δουλεύουν μερικοί από τους καλύτερους mixologists του κόσμου, γεγονός που αντιλαμβάνομαι από την πρώτη κιόλας γουλιά τού… πειραγμένου Bellini μου (www.hotelmissoni. com). Αν αναζητείς κάτι πιο παραδοσιακό, το Royal Circle Bar είναι ιδανική λύση: pub με χαρακτήρα, μεγάλη ποικιλία μπύρας και ουίσκι και κλασική διακόσμηση (www. caferoyal.org.uk). Φτάνοντας στο τέρμα του δρόμου, στο Κοινοβούλιο, και χωρίς να ξανανέβω τη Royal Mile, «κόβω» δρόμο από το πρώτο στενάκι που συναντάω αριστερά και κατευθύνομαι στο Carton Hill, πάνω από την Princes Str., απ’ όπου απολαμβάνω την πιο ονειρεμένη θέα της πόλης! Ο καταπράσινος λόφος (στον οποίο οι Σκωτσέζοι είχαν ξεκινήσει να φτιάχνουν ένα αντίγραφο του Παρθενώνα, που ωστόσο έμεινε ημιτελές…) συγκεντρώνει παρέες που έρχονται για πικνίκ και άραγμα. Το βραδάκι έχει πια φτάσει και έχω αποφασίσει να κλείσω την ημέρα μου στο All Bar One της George Str., για να τσιμπήσω κάτι (εκμεταλλεύομαι τα γεύματα που έχει καθημερινά με 5 λίρες) και να απολαύσω ένα ποτήρι κρασί ανάμεσα σε κεφάτο κόσμο (www.allbarone.co.uk).

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΠΟΛΗ

Η επόμενη μέρα μου είναι και η τελευταία στο Εδιμβούργο. Όσο κι αν έχω ερωτευτεί την Παλιά Πόλη, πρέπει να δω και τη Νέα. Αποφασίζω να χρησιμοποιήσω τα τουριστικά λεωφορεία που ξεκινούν από την Princes Str. στο ύψος των κήπων. Προτιμώ το Majestic Tour, που έναντι 12 λιρών (€14) σε ξεναγεί κυρίως στην περιοχή που θέλω κι εγώ να εξερευνήσω. Ενδεικτικά, σου αναφέρω ότι περνάει από το Royal Yacht Britannia στο Leith (λιμάνι), τις βασικές οδούς της Νέας Πόλης, τον Βοτανικό Κήπο, το Palace Holyroodhouse και από αλλού. To καλό είναι πως μπορείς να κατέβεις σε οποιαδήποτε στάση θέλεις, και ανά μισή ώρα να παίρνεις το επόμενο λεωφορείο που έρχεται. Οι διαδρομές ξεκινούν από τις 09:00 έως τις 15:30. Βασικοί δρόμοι της Νέας Πόλης είναι η Queen κι η Dundas. Στα τέμνοντα δρομάκια ανακαλύπτω μικρές γκαλερί που αξίζουν τον κόπο να περιεργαστεί κανείς, αλλά και όμορφα cafes, γεμάτα κόσμο τα περισσότερα. Το λιμάνι δεν μου κάνει φοβερή εντύπωση, σε αντίθεση με την ιστορία του και τα μαγαζιά παραγωγής τσαγιού που συγκεντρώνει, τα οποία μάλιστα θεωρούνται τα καλύτερα. Επιστρέφω μεσημεράκι και χαλαρώνω με μια βόλτα –που αλλού;– στα μαγαζιά. Εννοείται πως επισκέπτομαι τον vintage θησαυρό της Prince Str., που ανακάλυψα την πρώτη μου μέρα, αλλά και τις Geοrge Str. και Multrees Walk, όπου συναθροίζονται οι πολυτελέστερες boutiques της πόλης. Τελευταίο αφήνω το κεντρικό St. James Shopping Centre, που είναι και το μεγαλύτερο εδώ –στεγάζει όλα τα γνωστά brands– ωστόσο το εγκαταλείπω γρήγορα, γιατί το κλίμα είναι ασφυκτικό. Απολαμβάνω το δείπνο μου και πάλι στη Rose Str. στο Wildfire (Rose Str. 192, tel. +44 131 225 3636), δοκιμάζω haggis (τοπικό φαγητό από αρνίσια εντόσθια σε μια πιο gourmet εκδοχή, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα) κι ένα καταπληκτικό rib eye. To εστιατόριο είναι μικρό, ζεστό και εμπνέει για χαλαρές παρεΐστικες βραδιές. Η ώρα έχει περάσει, μα δεν μου κάνει καρδιά να πάω «σπίτι»! Έχω αποφασίσει να πάω στο αγαπημένο bar του πρίγκιπα William, στο Opal Lounge, στην George Str., που στον υπόγειο χώρο έχει club και που όντως είναι ένα από τα πιο πολυτελή στέκια της πόλης (www.opallounge.co.uk). Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο μου, αφήνομαι σε όλα εκείνα τα love stories που μου αφηγήθηκε η Johanna από κάθε γωνιά της πόλης και που εδώ παύουν να είναι ροζ… Είτε είσαι ρομαντικός είτε όχι, πίστεψέ με, στο Εδιμβούργο θα αποποιηθείς κάθε ρεαλιστικό και «κυνικό » κομμάτι σου και θα αναζητήσεις κι εσύ αυθόρμητα το παραμύθι. Μπορεί να είναι γκρι, μπορεί να έχει πιτσιλιές πρασίνου, μπορεί να έχει γεύση ουίσκι και σπαθιά για «όπλα» του, ωστόσο σίγουρα θα σε κάνει να θες να «περάσεις» τις γέφυρες εκείνες που ενώνουν την πραγματικότητα με το όνειρο. Για την ακρίβεια, θα σε κάνει να πιστέψεις στο υπερβατικό. Και ξέρεις κάτι; Τελικά, μόνο έτσι το ζεις!

Από την Νάντια Μασσαχού