Θα μου επιτρέψετε σε αυτό το τεύχος να σας μεταφέρω μια προσωπική ιστορία, για να καταλάβετε έτσι ξεκάθαρα πόσο κακό έχουν κάνει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών στον τουρισμό.

Αναδιάρθρωση... Nα σας την αφήσω για να τη φάτε εδώ ή να σας την τυλίξω για να την πάρετε στο σπίτι; Μου έχουν σπάσει τα νεύρα κι έχει διαλυθεί το νευρικό μου σύστημα με την πιπίλα των καναλιών όλη μέρα κι όλη νύχτα για τα περί αναδιάρθρωσης, καλής-κακής, άσχημης-όμορφης, λεπτής-χοντρής. Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου με δημοσιογράφους, πολιτικούς και σπεκουλαδόρους που έχουν βρει τώρα μια καραμέλα κι αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια. Να φανταστείτε εγώ, που είμαι ένας φανατικός της ενημέρωσης και της πολιτικής από τα 16 μου χρόνια, προτιμώ το πρωί να ακούσω την ομάδα του Nitro (Ρεπαπή, Χαρισόπουλο, Μπιράκου), παρά να «φάω» μια από τα ίδια από Οικονομέα-Καμπουράκη και τους άλλους συντρόφους.

Παραμονή της 25ης Μαρτίου! Δάσκαλε που δίδασκες... Τελευταία στιγμή μου ήρθε κι εμένα να πάω ένα τριήμερο. Σκέφτηκα ότι χρειάζομαι αλλαγή παραστάσεων... Θα μου πείτε, γιατί το καθυστέρησα. Ηλιθιωδώς σκεπτόμενος, πίστεψα ότι λόγω της τόσο σοβαρής κρίσης θα μπορούσα να βρω άνετα ένα ωραίο δωματιάκι για εμένα και την οικογένειά μου. Λάθος. Κι όχι μόνο λάθος, αλλά κι όπου κι αν πήρα τηλέφωνο ήταν όλοι φίσκα· 95% πληρότητα. Να σας πω την αλήθεια, χάρηκα. Είναι πολύ σημαντικό σε αυτή την περίοδο να δουλεύουν τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια κι όλος αυτός ο κλάδος που κινείται γύρω από τον τουρισμό.

Φυσικά γνωρίζετε την παροιμία «εγώ το είπα στο σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του»! Πολύ φοβάμαι ότι κάπως έτσι λειτουργεί το ελληνικό σύστημα δημόσιας διοίκησης και πρωτοβουλιών στον τομέα του τουρισμού και της ανάπτυξης. Το λέω αυτό, διότι για πρώτη φορά, μετά από μία δεκαετία, παρουσιάζεται μια τρομερή ευκαιρία αναδίπλωσης και επιθετικής πολιτικής του ελληνικού τουρισμού κι εμείς κοιτάμε αλλού γι' αλλού. Βλέπουμε την ευκαιρία να περνάει από δίπλα μας και δεν κάνουμε την παραμικρή κίνηση για να την αρπάξουμε.

Πρώτα απ’ όλα σας έχω εξαιρετικά νέα… Ω ναι, υπάρχει πιο ακριβή χώρα από την Ελλάδα. Και για να κυριολεκτώ, υπάρχει πόλη που έχει πιο υψηλές τιμές από την Αθήνα. Μιλάω για τη Ζυρίχη και για το τελευταίο ταξίδι που έκανα εκεί την περίοδο των γιορτών. Θέλω να σας περιγράψω την εμπειρία μου, για να καταλάβετε τι είναι να ζεις στην ακριβότερη χώρα του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα να νιώθεις ασφαλής, χαρούμενος, ευτυχής και κυρίως να χαίρεσαι κάθε φορά πληρώνεις. Όπως το ακούτε! Γιατί εδώ καταντήσαμε, στην Ελλάδα εννοώ, να πληρώνουμε τα πάντα χρυσάφι, να εισπράττουμε μισθούς πείνας και ταυτόχρονα να μην μπορούμε να ταξιδέψουμε όποτε θέλουμε στα νησιά, στις πόλεις, ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας (απεργίες, μετανάστες κ.λπ.).

«Ρε παιδί μου, έλεγε ότι ήταν πολυτελείας, 5*, αλλά τελικά δεν ήταν». Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές έχω ακούσει ακριβώς την ίδια ατάκα από διαφορετικούς ανθρώπους! Κάποιοι έχουν την εντύπωση ή, αν θέλετε, μπερδεύουν το πραγματικό 5* από το γιαλατζί 5*, το πραγματικό 4* από το fake 4*! Το μπερδεύουν, γιατί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τι είναι αυτό που κάνει τα ξενοδοχεία high lux και 5* και τι είναι αυτό που από 5* μπορεί να τα κάνει ακόμη και 3*.

Είμαι τριήμερο στην Αράχωβα και χτυπάει το τηλέφωνο από έναν φίλο καρδιακό! «Τάσο, σώσε με. Θέλω να πάω Πρωτοχρονιά… στο Μπάνσκο». Παθαίνω ένα μικρό εγκεφαλικό, γιατί μιλάμε για έναν τύπο, ο οποίος το χιόνι το έχει δει μόνο με κιάλια και αυτό από τα σαλέ της Αράχωβας ή του Καρπενησίου. Θέλω να πω, με λίγα λόγια, πως ο άνθρωπος δεν μιλάει αγγλικά. Έχει σπίτι στην Αρκαδία, για σκι δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα και μου ζητάει να ταξιδέψει σε έναν προορισμό που είναι μόνο για σκι. Και συνεχίζει: «Έχω μάθει για ένα φοβερό 5* ελληνικό ξενοδοχείο, που κάνει φοβερές τιμές –σχεδόν τσάμπα δηλαδή. Είμαστε τρεις οικογένειες, 6 μεγάλοι και 7 παιδιά.