Αναδιάρθρωση... Nα σας την αφήσω για να τη φάτε εδώ ή να σας την τυλίξω για να την πάρετε στο σπίτι; Μου έχουν σπάσει τα νεύρα κι έχει διαλυθεί το νευρικό μου σύστημα με την πιπίλα των καναλιών όλη μέρα κι όλη νύχτα για τα περί αναδιάρθρωσης, καλής-κακής, άσχημης-όμορφης, λεπτής-χοντρής. Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου με δημοσιογράφους, πολιτικούς και σπεκουλαδόρους που έχουν βρει τώρα μια καραμέλα κι αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια. Να φανταστείτε εγώ, που είμαι ένας φανατικός της ενημέρωσης και της πολιτικής από τα 16 μου χρόνια, προτιμώ το πρωί να ακούσω την ομάδα του Nitro (Ρεπαπή, Χαρισόπουλο, Μπιράκου), παρά να «φάω» μια από τα ίδια από Οικονομέα-Καμπουράκη και τους άλλους συντρόφους.

Θα μου πείτε τώρα εσείς: «Τι μας τα γράφεις αυτά, ρε Δούση; Εμείς αγοράσαμε το περιοδικό σου, για να ξεφύγει το μυαλό μας και να χαλαρώσουμε με κανένα ταξιδάκι!». Γι' αυτό ακριβώς σας τα γράφω. Γιατί έτσι όπως πάνε αυτά τα καθοίκια, στο τέλος δεν θα μπορούμε όχι μόνο να ταξιδέψουμε, αλλά χαλαρά είμαστε έτοιμοι και να καταστρέψουμε ό,τι έχει απομείνει στην Ελλάδα που μας δίνει χαρά, ξεκούραση και ξεγνοιασιά. Τι εννοώ; Μου θέλετε, ρε ξεφτίλες, αναδιάρθρωση; Να αναδιαρθρώσουμε το μυαλό μας, τις κοινωνίες μας, τον πολιτισμό μας και να στείλουμε στο διάολο κι ακόμα παραπέρα όλους αυτούς που παίζουν με το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Τι έχει η Ελλάδα; Το έχω γράψει ένα εκατομμύριο φορές: νησιά, παραλίες, ήλιο και τίποτα άλλο. Αν το σβήσουμε από το χάρτη κι αυτό το προσόν μας, θα καταντήσουμε χειρότεροι και από την Αλβανία! Ναι, μην γελάτε. Για εκεί το πάμε.

Πήρατε χαμπάρι τι έγινε με την παράνομη χωματερή στην Άνδρο; Πού να το πάρετε χαμπάρι. Αφού όλοι ασχολούνται με τις μαλακίες περί αναδιάρθρωσης, λες κι αν σου πουν ότι θα πεθάνεις σε έναν μήνα ή σε τρεις μήνες, αλλάζει κάτι. Στην Άνδρο, λοιπόν, τα λαμόγια, οι ανευθυνοϋπεύθυνοι του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης άφησαν να βολοδέρνει μια παράνομη χωματερή πάνω στο νησί, η οποία κάποια στιγμή ήρθε και ξεχείλισε... Ω, ναι, αγαπητοί μου φίλοι και συμπολίτες. Όλο το σκουπιδομάνι των εκατοντάδων τόνων που μάζευαν πάνω στο νησί πέρασε, έπεσε, βρόμισε τη θάλασσα. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, εκατοντάδες τόνοι απορριμμάτων «σουλατσάρουν» στο Αιγαίο κι έχουν φτάσει μέχρι τη Ρόδο.

Σας φαίνεται άνευ σημασίας; Όταν θα πάτε με τα παιδιά σας και τις γυναίκες σας να αράξετε σε κάποιο λιμάνι για να πιείτε τον καφέ σας, και δείτε ξαφνικά μπροστά σας να επιπλέει καμιά πλαστική μπανιέρα, μην αναρωτηθείτε από πού έχει έρθει. Από την Άνδρο ταξίδεψε. Έγκλημα απίστευτο και δεν βρέθηκε ένα γαϊδούρι να ζητήσει συγγνώμη. Δεν βρέθηκε ένας υπεύθυνος να πάει στη φυλακή. Δεν βρέθηκε ένας υπεύθυνος πολίτης να τους κάνει μία μήνυση. Γιατί; Γιατί είμαστε άξιοι της τύχης μας. Γιατί μόνο όταν καταστρέφεται το δικό μας το σπίτι, ευαισθητοποιούμαστε. Κι όλα αυτά επειδή κάποιοι δεν θέλουν τα σκουπίδια τους να τα διαχειρίζονται στον τόπο τους, αλλά αντίθετα επιδιώκουν να τα φορτώνουν στο διπλανό τους. Ο περήφανος, ο μάγκας ο Έλληνας. Χαλαρά θα πάμε όλοι μαζί στο διάολο, αν συνεχίσουμε έτσι.

Αυτό ήταν ένα μικρό παράδειγμα του τι σημαίνει για εμένα πραγματική αναδιάρθρωση.

ΥΓ.: Από σήμερα ξεκινάμε μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία μαζί με τη Δ.Ε.Η. Αναδεικνύουμε όλα αυτά που κάνει η συγκεκριμένη Επιχείρηση σε μια προσπάθειά της για καλύτερο περιβάλλον και πράσινη ανάπτυξη. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό σε όλη την Ελλάδα, με στόχο να ανακαλύψουμε τις φυσικές ομορφιές της χώρας μας και να δούμε πώς η Δ.Ε.Η. προσπαθεί να αντισταθμίζει οικολογικά τα προβλήματα που η ίδια δημιουργεί στο περιβάλλον από τις δραστηριότητές της. Μακάρι και άλλες εταιρείες, ακόμα και του ιδιωτικού τομέα, να είχαν λίγη από την ευαισθησία αυτή. Τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, η αξιοποίηση εγχώριων ενεργειακών χώρων, η αναβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος (με τη δημιουργία νέων οικοσυστημάτων υψηλής περιβαλλοντικής και αισθητικής αξίας) θα είναι μόνο ένα από τα πολλά κομμάτια του ρεπορτάζ μας, τα οποία θα παρακολουθείτε σε συνέχειες μέσα από το ICONS. Ας ευχηθούμε όλοι η Δ.Ε.Η. κι άλλες εταιρίες τέτοιου μεγέθους να αναγνωρίσουν την αξία του περιβάλλοντος και της οικολογικής ανάπτυξης. Σας πληροφορώ, όμως, ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορέσει να ευδοκιμήσει, αν εμείς πρώτα απ' όλα ως άνθρωποι δεν αποκτήσουμε όραμα και αξίες που να βάζουν πάνω από το Εγώ μας το συμφέρον τούτου του τόπου.