«Ρε παιδί μου, έλεγε ότι ήταν πολυτελείας, 5*, αλλά τελικά δεν ήταν». Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές έχω ακούσει ακριβώς την ίδια ατάκα από διαφορετικούς ανθρώπους! Κάποιοι έχουν την εντύπωση ή, αν θέλετε, μπερδεύουν το πραγματικό 5* από το γιαλατζί 5*, το πραγματικό 4* από το fake 4*! Το μπερδεύουν, γιατί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τι είναι αυτό που κάνει τα ξενοδοχεία high lux και 5* και τι είναι αυτό που από 5* μπορεί να τα κάνει ακόμη και 3*.

Κάποιοι ταξιδιώτες έχουν την εντύπωση ότι 5* είναι ένα ξενοδοχείο όταν είναι μεγάλο, έχει πρωινό, μεγάλο δωμάτιο, όταν η επίπλωσή του είναι μοντέρνα ή έχει άνθρωπο στην υποδοχή για να τους πάρει τη βαλίτσα. Λάθος! Τα αστέρια στα ξενοδοχεία τα δίνουν οι υπηρεσίες που προσφέρονται και μόνο αυτές. Τι εννοώ;

Τους τελευταίους δύο μήνες έχω επισκεφθεί πολλά και διάφορα ξενοδοχεία και ξενώνες στην Ελλάδα κι έχω αρχίσει να διαμορφώνω μια πολύ ξεκάθαρη γνώμη για το πώς χαρακτηρίζουν τα ξενοδοχεία τους οι ιδιοκτήτες και με ποιο σκεπτικό το κάνουν αυτό. Τα χαρακτηρίζουν όπως θέλουν κι όπως γουστάρουν, διότι πολύ απλά το ελληνικό κοινό δεν ξέρει να ξεχωρίζει κι ούτε μπορεί να καταλάβει ποιες υπηρεσίες πρέπει να έχει ένας ξενώνας lux ή ένα 4* ή 5* ξενοδοχείο.

Προσφάτως ήμουν για ρεπορτάζ στη βόρεια Ελλάδα. Επισκέφθηκα ένα ξενοδοχείο που κατ’ ευφημισμόν ήταν luxury και 4*, ενώ πέρσι είχε τη διαμονή του απλού δωματίου στα €280. Σημειωτέον ότι αν βλέπατε τις φωτογραφίες, θα συμφωνούσατε κι εσείς ότι όντως το ξενοδοχείο είναι αυτό που λέει. Έλα όμως που από κοντά αποδείχτηκε άνθρακες ο θησαυρός. Τι εννοώ; Στο πρωινό του είχε χυμό πορτοκάλι Amita, δεν είχε δυνατότητα για παρασκευή φρέσκων αυγών, δεν είχε τουλάχιστον δύο είδη ψωμιού, στις υπηρεσίες είχε ένα κακόμοιρο γκαρσόνι που πηγαινοερχόταν σαν την άδικη κατάρα αριστερά δεξιά, το room service του πήγαινε με καθυστέρηση μισής ώρας για έναν απλό καφέ, είχε πισίνα θερμαινόμενη για τους φιλοξενούμενους του ξενοδοχείου αλλά όχι για τα παιδιά! Να πάω τώρα εγώ με τον Κριστιάν σε ξενοδοχείο με θερμαινόμενη πισίνα και να του πω πως θα πάω να βουτήξω εγώ κι αυτός να κάτσει στο δωμάτιο να βλέπει κινούμενα σχέδια. Όχι μόνο το δικό μου το παιδί, αλλά όλα τα παιδιά, θα μας έφτυναν αν κάναμε κάτι τέτοιο. Από την άλλη, πόσο δύσκολο είναι να πεις ότι από τις 10 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι επιτρέπονται και τα παιδιά στην πισίνα; Βάζεις κι έναν άνθρωπο να τα προσέχει ή αν δεν έχεις τέτοια δυνατότητα, γράφεις στους κανονισμούς ότι ρητά και κατηγορηματικά τα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από τους γονείς τους για να κολυμπήσουν στην πισίνα. Αμ, το άλλο; Έφτιαξαν το ξενοδοχείο και το τηλέφωνο του δωματίου δεν το έχουν δίπλα στο κρεβάτι, αλλά στην άλλη πλευρά του δωματίου, στον μπουφέ. Φανταστείτε να είστε διακοπές και να βάζετε την αφύπνιση και να πρέπει να σηκωθείτε από το ζεστό σας στρώμα για να την κλείσετε στο τηλέφωνο.

Όλα αυτά, που εσάς σας φαίνονται λεπτομέρειες, είναι ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που κάνουν τη διαφορά στα ξενοδοχεία. Θέλω να πω. Δεν πάει να έχει ο άλλος δωματιάρα με θέα κι ωραία reception, αν, φίλοι μου, δεν έχει υπηρεσίες δεν έχει κανένα δικαίωμα να λέει το ξενοδοχείο του ή τον ξενώνα luxury. Και φυσικά δεν έχει και κανένα δικαίωμα να «βαράει» τις τιμές στο Θεό, μόνο και μόνο επειδή έχει αγοράσει δύο έπιπλα.

Προτείνω, λοιπόν, όπου κι αν είστε, όπου κι αν πηγαίνετε, να ζητάτε τις υπηρεσίες τις οποίες πληρώνετε. Είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό, τα standards είναι συγκεκριμένα και δεν αμφισβητούνται από κανέναν ξενοδόχο που σέβεται τη δουλειά του και τους πελάτες του. Μάλιστα, τα περισσότερα ξενοδοχεία τα οποία κλείνετε εσείς από το internet ή από περιοδικά όπως το ICONS ή το ICONS HOTELS είναι υποχρεωμένα να γράφουν στις υπηρεσίες τους ή στα sites τους όλα αυτά που προσφέρουν. Μόνο αν διεκδικείτε αυτά που σας ανήκουν και πάνω απ’ όλα τις υπηρεσίες που πληρώνετε, μόνο τότε κι εσείς θα απολαμβάνετε value for money ξενοδοχεία και οι ξενοδόχοι θα εκπαιδεύονται και θα γίνονται καλύτεροι.

Καλές γιορτές και μακάρι ο καινούριος χρόνος να δώσει αισιόδοξη προοπτική σε όλους εσάς που περάσατε ένα δύσκολο 2010.